እነዚህ አንቀጾች (ሱረቱ አል-ሙእሚኑን 12-22) የሰውን ልጅና የአጽናፈ ዓለምን አፈጣጠር በማሳየት የአላህን ታላቅ ችሎታ ያብራራሉ። የሰውን ልጅ አስደናቂ የፍጥረት ደረጃዎች በመግለጽ ይጀምራሉ፦ ከጭቃ ማውጫ፣ ከዚያም ከረቂቅ ጠብታ፣ ከረጋ ደም፣ ከቁራጭ ስጋ፣ በመቀጠልም አጥንትን በመስራትና ስጋን በማልበስ ሙሉ ሰው እስከ መሆኑ ድረስ። ከዚያም የሞትንና የትንሳኤን እውነተኝነት ያረጋግጣሉ፤ ሰባቱን ሰማያት መፍጠሩንና መሬትን ህያው ለማድረግ ዝናብን በልክ ማውረዱን፣ በዚህም የተምር፣ የወይን አትክልቶችንና ዘይት የሚገኝበትን የተባረከውን የወይራ ዛፍ ማብቀሉን ይጠቅሳሉ። በመጨረሻም ወተት፣ ስጋና እንደ መርከብ ሁሉ ለጉዞና ለጭነት የሚያገለግሉትን እንስሳት በማስተንተን እንድንማር ጥሪ ያደርጋሉ።