โองการเหล่านี้ (ซูเราะฮ์ ศอด 55-88) แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างจุดจบของผู้ทรยศและผู้ยำเกรง โดยพรรณนาถึงการโต้เถียงกันของชาวนรกท่ามกลางการลงทัณฑ์ด้วยน้ำเดือดและน้ำหนอง จากนั้นเนื้อหาได้หันไปทางท่านศาสดามุฮัมมัด (ﷺ) เพื่อย้ำถึงความเป็นเอกะของอัลลอฮ์ และทบทวนเรื่องราวการสร้างอาดัม ซึ่งอิบลีสได้ปฏิเสธที่จะสุญูดต่ออาดัมด้วยความโอหัง ทำให้มันถูกขับไล่และสาปแช่ง มันได้สาบานว่าจะล่อลวงมนุษย์ทุกคนยกเว้นบ่าวผู้ภักดี และอัลลอฮ์ทรงประกาศว่าจะเติมนรกให้เต็มด้วยมันและผู้ที่ปฏิบัติตามมัน โดยทิ้งท้ายว่าอัลกุรอานคือข้อเตือนใจแก่สากลโลก