โองการเหล่านี้ (ซูเราะฮ์ อัล-หิจญ์ร 25-50) กล่าวถึงต้นกำเนิดของมนุษย์ที่ถูกสร้างมาจากดินเหนียวแห้ง และจินน์ที่ถูกสร้างมาจากไฟอันร้อนจัด จากนั้นแสดงภาพการปฏิเสธของอิบลีสในการสุญูดต่ออาดัมด้วยความโอหัง ทำให้มันถูกขับไล่และสาปแช่ง อิบลีสได้สาบานว่าจะล่อลวงมนุษย์ แต่อัลลอฮ์ทรงยืนยันว่ามันไม่มีอำนาจเหนือปวงบ่าวผู้ศรัทธา และโองการจบลงด้วยการเปรียบเทียบระหว่างจุดจบของผู้หลงผิดในนรก กับรางวัลของผู้ยำเกรงในสรวงสวรรค์ที่เปี่ยมด้วยความสงบและปราศจากความโกรธแค้น
